به گفته یکی از شاهدان، ماموران پلیس با خارج کردن خریدهای شخصی زنان از کیسه ها و نمایش آن مقابل چشم های دیگر رهگذران با بررسی رنگ، مدل و طرح لباس ها زنان را «ارشاد» می کردند. فاجعه آنجا است که به دلیل کمبود ماموران پلیس زن برای بررسی همه خریدهای زنان در آن منطقه، ماموران پلیس مرد به کمک همکاران خود شتافتند و با قرار دادن زنان در صفی منظم آنها را دقایقی طولانی معطل می کردند تا ساک های خریدشان توسط ماموران زن مورد بررسی قرار گیرد. در غیر اینصورت اجازه تردد به آنها داده نمی شد! 

شهروندان متعجب از این رفتار پلیس، بارها از ماموران پرسیدند:«اگر از نگاه شما ارائه اینگونه لباس ها خلاف است چرا با فروشندگان آنها برخورد نمی کنید؟» اما آنها هربار در کمال آرامش پاسخ دادند: «برخورد با فروشندگان وظیفه این یگان نیست»!

 سلمان یزدان پناه به خبرنامه امیرکبیر گفت: “علاوه بر ۶ مورد اتهامی که در اسفند ماه برای بنده صادر شد، مجددا من را به دلیل شکایت نیروی انتظامی به اتهام خسارت به ماشین پراید نیروی انتظامی احضار کرده اند.” وی ضمن تکذیب این اتهام افزود: “اتهام خسارت به ماشین پراید نیروی انتظامی در روز ۶ بهمن به هنگام سخنرانی یک اتهام ساختگی و واهی است.”

 تحریک دانشجویان به تجمع غیرقانونی، درگیری با پلیس، توهین به عمید زنجانی رئیس (سابق) دانشگاه تهران، توهین به نظام، تخریب اموال عمومی، بستن خیابان امیرآباد و اخلال در نظم شهر، اتهامات وارد به یزدان پناه در اسفندماه گذشته بود. وی تاکنون ۲ ترم محرومیت از تحصیل محکوم شده است.

زینب پیغمبرزاده، دانشجوی دانشگاه تهران، به دو سال حبس تعلیقی محکوم شد

و اما این رویای موهنی است که از فرطِ پرخوری به سراغ حاکم آمده است. درست است که یک توده‌ی سیاسی ممکن است با ایجاد جو رعب و وحشت از میدان به در رود، اما اگر احضاری می‌خواست توده‌ باشد، تسلیم و فریفته‌ی همان دستگاه‌های ایدئولوژیک بی‌شمار می‌شد؛ تسلیم مدرسه، استادهای مودب و باشخصیت، طرح‌ِ هزارم ارتقای امنیت اجتماعی، مصوبه یک میلیون و شصت و چهارم شورای عالی انقلاب فرهنگی و…

سرکوب نشانه‌ی خوبی‌ست، چرا که به معنای پایان اجماع ایدئولوژیک است، پایانی که سرکوب نیز روند آن را تسریع خواهد کرد. چماقی که بر سر یک احضاری فرود خواهد آمد، قطعا تعدادی از همان دلبستگان به ایدئولوژیِ مستقر را به احضاری‌های آینده مبدل خواهد ساخت. بیرون آمدن چماق سرکوب پس از مدتی قطره را سیل خواهد ساخت. یک احضاری از طوفان خبر می‌دهد، از شورشی که به قول آلن بدیو یکی از خواست‌های فلسفه در شرایط هرج و مرجِ بسامان و با قاعده است.

۲- یک احضاری یک جعبه‌ی باروت است، فاصله تا انفجار به اندکی مشتعل شدن فتیله است. حاکم سعی در حذف احضاری دارد، اما جایی برای استقرار او پیدا نمی‌کند. تعلیق، اخراج و زندان جاهایی نیستند که نتیجه‌ی مورد انتظار حاکم را برآورده سازند، چرا که در این فضاها نیز احضاری کارکرد خود را دارد، چرا که چشم همگان به دنبال چنین فضاهایی و چگالی افراد حاضر در آن است. انباشته شدن زندان خود به نارضایتی‌ها دامن می‌زند. احضاری نماد مخالف است و حاکم علاقه‌مند کشتن چنین کسی‌ است. روند کوبیدن چماق بر فرق سر یک احضاری در نهایت به مرگ وی منجر می‌شود اما حاکم این کار را نیز نمی‌تواند بکند چرا که حذف یک مخالف به معنای ظهور ده‌ها مخالف است و این همه در نهایت موجودیت حاکم را به خطر می‌اندازد.

نشريه حرف آخر شماره 11

نشريه حرف آخر شماره۱۰

 خبرنامه امیرکبیر پیش از این در چند گزارش جداگانه تا حدی محتویات پرونده این سه دانشجو از قبیل مستندات موجود در پرونده، ادله دادستانی و وزارت اطلاعات مبنی بر گناهکار بودن این دانشجویان و… را منتشر کرد. از جمله مستندات ارائه شده از سوی وزارت اطلاعات فیلم «خط سیاه» بود که محتویات آن به صورت کامل منتشر و توسط دانشجویانی که در جریان تهیه این فیلم بودند، در قالب دو نامه جداگانه شرح داده شد.

 بررسی مستندات دادستانی و وزارت اطلاعات در این پرونده به وضوح نشان می داد که تنها مستند موجود در این پرونده که بر گناهکار بودن دانشجویان دلالت دارد، اعترافاتی است که تحت فشار و شکنجه در بند ۲۰۹ از آن ها اخذ شده است و بقیه مستندات همگی بر همین اعترافات تکیه داشته و ادله ی تازه ای را ارائه نمی نماید.

 جالب آن که اعترافات اخذ شده از دانشجویان نیز حاوی تناقضات فراوانی است که بر ساختگی بودن سناریوی طرح ریزی شده توسط تیم بازجویی و نامعتبر بودن این اعترافات تاکید می گذارد. تناقضاتی که با حذف ده ها صفحه از اعترافات دانشجویان از پرونده، جا به جا کردن گسترده ترتیب صفحات بازجویی، لاک گرفتن بخش هایی از اعترافات که حاوی تناقضاتی بیشتری بوده و حکایت از بیگناهی دانشجویان داشته است، قابل لاپوشانی نبوده است.....

 احمدزاده کرمانی، رییس دانشکده خبر ، دانشجوی مقطع دکترا در دانشگاه امام صادق است که سال گذشته به این سمت منصوب شد. وی سال گذشته در اولین اقدام دیوار جنسیتی را در دانشکده ایجاد کرد به با اعتراض گسترده دانشجویان روبرو شد و در نهایت مجبور به برچیدن این دیوار شد.

 به گزارش خبرنامه امیرکبیر، به‌کارگیری اساتید بی‌تجربه که از دوستان و هم‌کلاسی‌های احمدزاده هستند و تاکنون کمتر در دانشکده خبر سابقه داشته است و استفاده از افرادی همچون فاطمه رجبی به عنوان استاد در دانشکده باعث اعتراض و نارضایتی دانشجویان شده است، اما وی بدون توجه به این اعتراضات و با حمایت دولت به کار خود ادامه می‌دهد.

 در بخش هایی از نامه دانشجویان دانشکده خبر که خطاب به دکتر اسلامی، مدیرکل امور فرهنگی وزارت علوم نوشته شده است، آمده است:

 “آنچه که هم اکنون در این دانشکده در جریان است برخلاف سیاست‌های کلی اعلام  شده وزارت علوم در ایجاد فضای پرنشاط دانشجویی تعریف می‌شود؛ به‌طوری که با اعمال نظارات پیش از چاپ برای نشریات دانشجویی، مطالب را آنگونه که خود می‌خواهند تغییر می‌دهند و در صورت اعتراض نیز یارانه چاپ نشریه حذف و یا نشریه را توقیف می‌کنند؛ چه برسد به اینکه نشریات صنفی یا منتقد بخواهند حرفی برای گفتن و نقد کردن داشته باشند، چه، در همان مراحل نخست از انتشار آنها جلوگیری می‌شود.

 مسئولان دانشکده خبر اعلام می‌کنند که با فعالیت دانشجویی در دانشکده مخالف‌اند و از سوی دیگر با توجه به اینکه افکار سیاسی، صنفی و علمی مختلف باید در دانشگاه امکان ابراز عقیده داشته باشند، دانشکده خبر و در مرحله بالاتر دانشگاه جامع علمی- کاربردی با شکل‌گیری تشکل‌های قانونی و اسلامی دیگر به جز ” بسیج ” مخالفت می‌کنند.”

 در پایان، دانشجویان خواستار آزادی فعالیت های دانشجویی، راه‌اندازی تشکل‌ها و انتشار نشریات در دانشکده خبر شدند.

 در حالی که چند روزی از پایان تعطیلات نوروز نگذشته بود، احضار ۳۰ دانشجو دانشگاه شیراز به کمیته انضباطی از آغاز سرکوب دانشجویان این دانشگاه خبر داد. پس از آن صدور حکم دو سال حبس تعلیقی برای آرمان صداقتی، عضو شورای مرکزی انجمن اسلامی امیرکبیر، و شش ماه حبس برای حسین یوسفی و غفور حبیب پور دو دانشجوی رشته حقوق دانشگاه تبریز و احضار پدرام رفعتی، عضو انجمن اسلامی امیرکبیر، و آرش خاندل، عضو انجمن اسلامی دانشگاه لرستان، به دادگاه انقلاب و بازگشایی پرونده های مربوط به بسیاری دیگر از دانشجویان عزم دولت برای سرکوب گسترده دانشجویان را تایید کرد. همچنین گزارش شده است تعدادی از دانشجویان دانشگاه خواجه نصیر و علامه طباطبایی نیز به دادگاه انقلاب احضار شده اند.

 به گزارش خبرنامه امیرکبیر، بازداشت اردشیر کریمی خیاوی، مهدی کیانی و آیدین قره باغی، ۳ دانشجو در اردبیل، صدور حکم محرومیت از تحصیل برای ۱۳ دانشجو دانشگاه علامه و احضار ۱۲ دانشجوی دانشگاه آزاد شهر ری به کمیته انضباطی در حالی صورت میگیرد که هنوز اولین ماه سال جدید به پایان نرسیده است. در این میان گزارش دیده بان حقوق بشر مبنی بر شکنجه دانشجویان زندانی باز هم ابعادی دیگر از مهرورزی های دولت احمدی نژاد را آشکار ساخت.

 زنان نیز در سال جدید با احضار، بازداشت و سرکوب مواجه شده اند. خدیجه مقدم از فعالان حقوق زنان، سه شنبه هفته گذشته در منزل مسکونی اش دستگیر و با قرار وثیقة یک میلیارد ریالی روانه بازداشتگاه وزرا شد. پیش از آن نیز در روز شنبه، ۱۷ فروردین، پروین اردلان، فعال حقوق زنان و عضو کمپین یک میلیون امضا، به شعبه یک دادیاری ویژه امنیت احضار شده بود.

 همچنین اخراج و سرکوب کارگران و متقابلا اعتراض های کارگران به مشکلات موجود تقریبا در تمامی روزهای ۲ هفته گذشته پس از تعطیلات نوروزی در جریان بوده است. اعتراضات گسترده و دامنه دار کارگران نیشکر هفت تپه که از هفته پیش آغاز شده است، همچنان ادامه دارد. کارگران کارخانجات و شرکت هایی نظیر، شرکت ایران صدرا، سد سیاه زخ، پارس واشر، دروس ایران و … نیز طی روزهای گذشته در قبال اخراج خود و وضعیت نامناسب معیشتی اعتراضاتی را برگزار کردند. روز گذشته نیز کارگران لاستیک البرز در اعتراض به پرداخت نشدن مطالبات خود، با آتش زدن لاستیک جاده تهران - اسلامشهر را مسدود کردند.

 به گزارش خبرنامه امیرکبیر، احضار سعید ترابیان، محمد ابراهیم نوروزی گوهری، عباس نژند کودکی و داوود رضوی، ۴ نفر از اعضای هیات مدیره سندیکای کارگران شرکت واحد و احضار دسته جمعی معلمینی که در دادگاه انقلاب پرونده داشته اند نیز نشان از بازگشایی پرونده ها جهت اعمال فشار به کارگران و معلمان دارد.

 همچنین طی این مدت حداقل ۳ روزنامه نگار، اسماعیل جعفری، سید ظهور نبوی چاشمی و رحیم غلامی بازداشت و مجوز انتشار ۴ نشریه لغو شده است. هادی قابل، دبیر و عضو شورای مرکزی جبهه مشارکت، بهرام آبتین، فعال میراث های فرهنگی، و بهروز علیزاده و وداود سعادتی، دو فعال سیاسی در اردبیل، نیز از افرادی هستند که طی روزهای گذشته بازداشت شده اند. عمادالدین باقی، روزنامه نگار، فعال حقوق بشر و دبیر انجمن دفاع از حقوق زندانیان نیز به زندان احضار شده است.

 جناب آقای دکتر زاهدی وزیر محترم علوم تحقیقات و فناوری

 با سلام و احترام

مطلع شدیم یکی از هم دانشگاهی هایمان به نام آقای کارو صدیقیانی ورودی ۸۵ کارشناسی ارشد رشته مهندسی مکانیک با حکم اخراج از سوی وزارت متبوع جنابعالی مواجه گردیده است و علی رغم پیگیری های فراوان ایشان، هیچ دلیل و مدرک مستندی از سوی وزارت متبوع جنابعالی ارائه نگردیده است.

 بدین جهت چنین حکمی را فاقد وجاهت قانونی و مغایر با آیین نامه های آن وزارت و قوانین موضوعه کشوری می دانیم.

 لازم به ذکر است ایشان که جزو دانشجویان ممتاز پژوهشی در دانشکده و همچنین دارای چندین مقاله معتبر علمی می باشد، در حالی با این حکم غیر منتظره مواجه گردیده است که تنها سه ماه به فارغ التحصیلی ایشان باقی مانده است و این برخورد بدعت آمیز علاوه بر اینکه ضربه سنگینی به ایشان وارد نموده، باعث ایجاد نگرانی های فراوان در عموم دانشگاه گردیده است.

 لذا شورای صنفی دانشجویان به نمایندگی از دانشجویان دانشگاه علم و صنعت خواهان رجعت به قانون و حل هرچه سریعتر مشکل آموزشی این دانشجو می باشد. همچنین در صورت اصرار آن وزارتخانه بر این تصمیم ارائه توضیحات و مستندات مربوطه جهت تنویر و قضاوت افکار عمومی از بدیهی ترین حق دانشجویان -که هر یک ممکن است در معرض چنین تصمیمی قرار بگیرند- می باشد.

 با تشکر

شورای صنفی دانشجویان

دانشگاه علم و صنعت ایران

 رو نوشت به:

دکتر جبل عاملی ریاست محترم دانشگاه جهت اطلاع و پیگیری

برد عمومی شورای صنفی دانشجویان جهت اطلاع

این احکام که به امضای «صدرالدین شریعتی» رئیس دانشگاه علامه رسیده، برای اکثر دانشجویان قطعی و برای تعدادی نیز بدوی است. بر این اساس امیر رئیسیان، مهربان کشاورز، فرهنگ سلامی، امیر یعقوب علی، شیما فرزادمنش، نگین فرازمند و مهدی گلرو یک ترم از تحصیل محروم شده اند. همچنین عسل اخوان و صادق شجاعی با دو ترم تعلیق مواجه هستند. به علاوه چهار نفر از دیگر دانشجویان هم جمعا ۶ ترم از تحصیل تعلیق شده اند.

کمیته انضباطی دانشگاه علامه در شرایطی این احکام را صادر کرده است که در سال گذشته صدور ۴۰ ترم تعلیق دانشجویان از تحصیل را در کارنامه خود دارد. همچنین هفت نفر از دانشجویان معلق از تحصیل شامل سلیمان محمدی، رشید اسماعیلی، امیر رئیسیان، علیرضا ارشادی فر، علیرضا موسوی، مهدی گلرو و مجید دری هم اکنون ممنوع الورود هستند و اجازه تردد در دانشگاه علامه را ندارند.

 دانشجویان علامه طی ماه های گذشته با برگزاری چندین تجمع و مراسم مختلف خواستار برکناری شریعتی رئیس دانشگاه، بوده اند. این تجمع ها در کنار مطالبات صنفی آنها در سال جاری نیز استمرار پیدا کرده است. به طوری که سه شنبه هفته گذشته جمعی نزدیک به ۳۰۰ نفر از دانشجویان دانشکده ادبیات دانشگاه علامه در اعتراض به وضعیت بد غذا، نحوه مدیریت دانشگاه و چگونگی انتخابات شورای صنفی اعتصاب غذا کردند.

 دانشجویان به صورت خودجوش ظرف های غذا را از سلف دانشگاه بیرون آوردند و در حیاط دانشگاه چیدند. اعتراض آنها با حضور برخی از مسوولان دانشگاه از جمله معاون پژوهشی دانشکده ادبیات و مسوول غذای دانشگاه و وعده پیگیری درخواست های آنان خاتمه پیدا کرد.

او که در جمع اعضای هیات علمی دانشگاه فرودسی مشهد و سبزوار حاضر شده بود، گفت: «در صورتی که دانشگاه ها احساس کنند در رشته ای ترکیب جنسیتی خاصی باید لحاظ شود آن را به سازمان سنجش اعلام کنند تا سازمان براساس آن اقدام به پذیرش دانشجو کند.» وزیر علوم در حالی نظر موافقش را با سهمیه بندی جنسیتی در دانشگاه ها اعلام می کند که مدت هاست این موضوع به یکی از موارد مورد اعتراض فعالان زن و دانشجویان مبدل شده است. چند روز پیش ۷۰۰ دانشجو و فعال حقوق زنان با امضای بیانیه ای نسبت به این موضوع اعتراض کردند و آن را ادامه سیاست های پدرسالارانه در جهت محدود کردن زنان ایرانی برای ورود به دانشگاه ها خواندند.

آن ها همچنین سهمیه حداقلی ۳۰ درصدی برای ورود هر دو جنس به دانشگاه را به نفع پسران دانستند.

وزیر علوم با بیان این که در تعدادی از رشته های پزشکی و فنی مهندسی ترکیب جنسیتی حداقلی در نظر گرفته شده تاکید کرد: «برای رشته هایی که احساس شود ورود حداقلی از دو جنس باید رعایت شود سازمان سنجش آن را اعمال می کند: «به گفته او در حال حاضر درباره ترکیب جنسیتی در دانشگاه های کشور نگرانی خاصی وجود ندارد؛ ۴۹ درصد دانشجویان دانشگاه ها پسر و ۵۱ درصد دختر هستند اما اگر دانشگاه ها حس کنند که در رشته ای ترکیب جنسیتی خاصی لازم است آن را به سازمان سنجش بگویند تا سازمان براساس آن نیاز اقدام کند.

همچنین اعضای هیات علمی این دو دانشگاه خواستار اعمال گزینش اخلاقی و رفتاری برای پذیرش دانشجو در برخی رشته های خاص شدند. تجدیدنظر در سقف موظفی اعضای هیات علمی و افزایش امکانات برای تسهیل دسترسی دانشجویان به پایگاه های اطلاعاتی و جلوگیری از رشد فزایده موسسات آموزش عالی غیرمجاز از دیگر خواسته های اعضای هیات علمی این دو دانشگاه بود.

در پی احظار تلفنی آرمان صداقتی، عضو شورای مرکزی انجمن اسلامی امیرکبیر، به دادگاه انقلاب بلافاصله دادگاه این دانشجو بدون حضور وکیل تشکیل و دقایقی بعد حکم ۲ سال حبس تعلیقی به وی ابلاغ شد.

 آرمان صداقتی آبان ماه سال گذشته پس از شرکت در تجمع دانشجویان در دانشگاه علامه، که در اعتراض به صدور احکام سنگین حبس برای سه دانشجوی در بند دانشگاه امیرکبیر و محرومیت دانشجویان از حق تحصیل برگزار شده بود، به همراه بهنام سپهرمند و مازیار سمیعی دستگیر و روانه بند ۲۰۹ زندان اوین شد.

 به گزارش خبرنامه امیرکبیر روز شنبه، ۱۷ فروردین، از این دانشجو خواسته شد در اسرع وقت به دادگاه انقلاب مراجعه کند. صداقتی پس از آن که تا روز دوشنبه نتوانست به دادگاه مراجعه کند بار دیگر از دادگاه انقلاب با خانواده وی تماس گرفته شد و از آن ها خواسته شد هر چه سریعتر فرزند خود را به دادگاه انقلاب معرفی نمایند.

 روز سه شنبه، ۲۰ فروردین، پس ار مراجعه این عضو انجمن اسلامی امیرکبیر به دادگاه انقلاب، قاضی شعبه ۲۸ بلافاصله با فراخواندن متین راسخ، نماینده دادستان، دادگاه را بدون حضور وکیل متهم تشکیل داد و به درخواست استمهال وی نیز توجهی نکرد. دادگاه با چند سوال و جواب کوتاه و پس از گذشت چند دقیقه به پایان رسید و بلافاصله حکم دو سال حبس تعلیقی به آرمان صداقتی ابلاغ شد.

 گفتنی است دادگاه انقلاب با ارسال احضاریه دیگری برای پدارم رفعتی، دیگر عضو انجمن اسلامی امیرکبیر، که او هم در جریان تجمع دانشگاه علامه بازداشت شد از او خواسته است جهت تشکیل دادگاه روز ۹ اردیبهشت به شعبه ۱۳ دادگاه انقلاب مراجعه کند. این احضاریه در تاریخ ۱۱ فروردین به دست پدرام رفعتی رسیده است.

 گزارش های رسیده همچنین حاکی است شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب با احضار آرش خاندل، از اعضای انجمن اسلامی دانشگاه لرستان، که در روز ۱۸ تیر در دفتر سازمان دانش آموختگان ایران دستگیر شده بود، به تشکیل دادگاه وی اقدام و اعلام کرده است .

 دانشکده ی ادبیات و زبان های خارجه ی دانشگاه علامه طباطبایی بار دیگر شاهد برگزاری تجمعی بود که دانشجویان در آن نسبت به کیفیت بد غذا، ناکارآمدی انجمن صنفی ومدیریت غیر پاسخگو اعتراض کردند.

 اگر چه این تجمع کاملا خودجوش و دلایل شکل گیری آن نیزکاملا صنفی بوده است ولی آنچه مسلم است هیچ گاه نمی توان آن را به صورت مسئله ای جدا و بدون در نظر گرفتن نارضایتی های کلی دانشجویان که پس از روی کار آمدی رئیس انتصابی این دانشگاه، هر چند وقت یک باربه صورت های گوناگون خود را نشان داده است بررسی کرد. به طوری که ریشه و آبشخور این اعتراض صنفی را نیز باید در همان جایی جستجو کرد که به اعتراضات سراسری دانشجویان این دانشگاه در ادریبهشت ماه و خرداد و همچنین تجمع روز ۸ آبان سالی که گذشت شکل داده است. یعنی همان نحوه ی مدیریتی که با عملکرد پادگانی خود موجبات تعطیل نهادهای منتقد و تشکل های غیر وابسته ی دانشجویی و در راس آن انجمن اسلامی دانشگاه را فراهم کرده و به این طریق عملا امکان نظارت دانشجویان بر شیوه ی اداره ی خانه ی اصلی خودشان را از آنها سلب کرده است.

 در همین راستا و بر پایه ی همین تفکر ریاست انتصابی دانشگاه بود که در انتخابات انجمن صنفی دانشگاه که چندی پیش برگزار شد کلیه ی نامزدهایی که به نوعی در عقاید و فعالیت هایشان از استقلالی نسبی برخوردار بودند رد صلاحیت شدند. و این گونه مسئولین انتصابی دانشگاه با نادیده گرفتن اکثریت دانشجویان این تشکل را نیز به دست اقلیتی هم سو با خود قرار دادند. بدین ترتیب چند تن معدود از برادران و خواهران ارزشی که هیچ گاه در معرض رای مستقیم دانشجویان قرار نگرفته اند با برخورداری از کلیه امکانات و امتیازات تشکل های مذکور از یک طرف در دفتر بسیج خالصانه به خدمت هم دانشکده ای های خود می رسند و از یک سو برد انجمن اسلامی تصرف شده را به روز می کنند. در دفتری دیگر به فعالیت در جهاد دانشگاهی می پردازند و دست آخر هم گریزی به کار تولید علم در انجمن های علمی می زنند.

 و این در حالی است که سهم من و تو از این تخصصی ترین دانشگاه علوم انسانی خاورمیانه ! زندان است و اخراج و بیش از۵۰ ترم تعلیق. تنها به این گناه که متفاوت از آن عده معدود می اندیشیم.

 انجمن اسلامی منتخب دانشکده ی ادبیات دانشگاه علامه که همواره مشروعیت خود را از رای مستقیم دانشجویان کسب کرده است ضمن حمایت از کلیه مطالبات به حق دانشجویان اعلام می کند که تا هنگامی که مسیر نظارت و پاسخ خواهی از طریق تشکل های  مستقل هموار نشود نمی توان امیدی به اصلاح وضعیت موجود داشت. چرا که هیچ گماشته ای به طور طبیعی توان اعتراض به گمارنده ی خود را ندارد و در تصمیم گیری هایش بیش از آنکه دربند منافع گروهی باشد که به نام آن فعالیت می کند، مصالح کسانی را در نظر می گیرد که او را بر مسند کار نشانده است. آن کس توان و شهامت اعتراض دارد که پشتوانه ی قدرت خود را از طریقی به غیر از انتصاب به دست می آورد و این همان حلقه ای است که امروز در انجمن صنفی، انجمن اسلامی تصرف شده، بسیج و دیگر تشکل های دانشگاه علامه گم شده است.

روز گذشته دانشجویان به محض ورود به سلف سرویس با بوی بدی مواجه شدند و وقتی مسوولان سلف حاضر به پذیرفتن اعتراض دانشجویان نشدند، ظرف های غذا را داخل حیاط دانشکده چیده و خواستار حضور و توضیح مسوولان درباره این وضعیت شدند.

سعید رحمانی، عضو انجمن اسلامی دانشجویان دانشکده ادبیات در این مورد گفت: «مسوولین توجیه غیرمنطقی کردند و وعده‌های بی جا دادند و دانشجویان نیز در مقابل تهدید کردند که درصورت تکرار وضعیت بد غذا دوباره متحصن خواهند شد.»

با توجه به برگزار نشدن انتخابات شورای صنفی دانشکده ادبیات و نبود تشکل های دانشجویی مرتبط با پیگیری حقوق دانشجویان، عملاً سازماندهی اعتراضات و پیگیری خواسته های طبیعی و صنفی دانشجویان از مجراهای صحیح، سخت و تقریباً غیرممکن به نظر می رسد.ضمن آنکه تجربه نشان داده، اعتراضات خودجوش دانشجویی در دانشگاه علامه، با عکس العمل شدید کمیته انضباطی مواجه می شود.

همچین روز گذشته دانشجویان دانشکده هنر دانشگاه فردوسی- واحد نیشابور نیز دست به تحصن صنفی زدند.

به گزارش خبرنامه امیرکبیر، دانشجویان دانشکده هنر نیشابور دانشگاه فردوسی در تحصنی اعتراض آمیز در مقابل ساختمان مرکزی دانشگاه در مشهد خواستار استعفای معاونت دانشکده گردیدند.

لازم به ذکر است دانشجویان دانشکده هنر نیشابور در طی یک ماه گذشته متناوباً مراتب اعتراض خویش را نسبت به رفتار ناشایست معاونت کنونی دانشکده، مرتضایی، با دانشجویان و اساتید به ریاست دانشکده ارائه کرده بودند و طی تجمعی که با همین هدف و در اسفندماه سال گذشته مورخ چهارشنبه ۱۵/۱۲/۸۶ در محل دانشکده هنر نیشابور برگزار شده بود، قول شفاهی و کتبی برکناری معاونت کنونی را از طرف ریاست دانشکده دریافت کرده بودند،. ولی علاوه بر عدم تحقق این امر گزارشی غیردقیق و غیرصادقانه به دکتر آشوری مدیریت دانشگاه فردوسی ارائه گردید.

لذا دانشجویان مجبور به عزیمت از نیشابور به مشهد و اجتماع در مقابل درب اصلی ساختمان مرکزی دانشگاه برای رسیدگی به وضعیت خود شدند. این تحصن از ساعت ۱۰ صبح روز سه شنبه ۲۰/۱/۸۷ آغاز گردیده و با توجه به مذاکرات متعدد با مسئولین ذیربط از جمله ریاست دانشگاه، معاونت فرهنگی، ریاست دانشکده هنر و… و عدم تحقق درخواست های دانشجویان قرار است تا برکناری قطعی مرتضایی از پست معاونت دانشکده هنر و رسیدگی به وضعیت عدم صداقت و صلاحیت مدیریت دانشکده، ادامه یابد.

دانشجویان متحصن با همکاری جمعی از دانشجویان خوابگاهی دانشگاه فردوسی و تامین حداقل لوازمی همچون پتو، شب را در مقابل ساختمان مرکزی دانشگاه سپری نمودند.

در حالی که ۶ ماه از صدور رای شعبه ششم دادگاه انقلاب مبنی بر محکومیت سه دانشجوی در بند دانشگاه امیرکبیر، احسان منصوری، احمد قصابان و مجید توکلی، دایر بر چندین سال حبس تعزیری و اعتراض دانشجویان و وکلای مدافعشان به این حکم می گذرد، دادگاه تجدیدنظر همچنان از اعلام نظر خود در خصوص این پرونده امتناع کرده و دانشجویان را در وضعیت بلاتکلیفی نگاه داشته است.

این سه دانشجو از اردیبهشت ماه سال گذشته و در پی توزیع چند نشریه جعلی در دانشگاه امیرکبیر که حاوی مطالب توهین آمیز بود، بازداشت و پس از مدتی اعلام شد که آن ها به چاپ این نشریات اعتراف کرده اند. این در حالی بود که در پی آزادی ۵ دانشجوی دیگر و ملاقات خانواده این سه دانشجو با آن ها در زندان، مشخص شد که اعترافاتی کذب تحت شرایط شکنجه و رفتارهای غیرانسانی از این سه دانشجو اخذ شده است.

به گزارش خبرنامه امیرکبیر دادگاه انقلاب مهرماه ۸۶ بر اساس همین اعترافات دانشجویان را گناهکار دانست و برای ایشان احکام ۳، ۵/۲ و ۲ سال حبس تعزیری صادر کرد، اما دادگاه عمومی در آذرماه دانشجویان را در خصوص چاپ و توزیع نشریات موهن کاملا بیگناه دانست و حکم تبرئه آن ها را در این خصوص صادر کرد. این دادگاه همچنین با صدور قرار وثیقه برای این سه دانشجو خواستار آزادی آن ها تا زمان اعلام رای دادگاه تجدیدنظر در خصوص حکم صادره توسط دادگاه انقلاب شد. اما دادیار زندان بدون توجه به دستور قاضی از آزاد نمودن ایشان خودداری کرد.

سازمان سنجش آموزش کشور در سال ۱۳۸۵ برای ۲۶ رشته و در سال ۱۳۸۶ برای ۳۹ رشته، ورود دختران را تا ۳۰ الی ۴۰ درصد محدود کرد. این عمل هرچند با مخالفت‌های زیادی از سوی فعالان زنان و نیز دانشجویان روبرو شد اما تا کنون خبری مبنی بر لغو قانون مربوطه منتشر نشده است.

تا سال ۱۳۸۴ دختران بیش از هفتاد درصد پذیرفته‌شدگان دانشگاه‌های کشور را به خود اختصاص می‌دادند. این رقم در عین حال که از سوی بسیاری از کارشناسان نشانه‌ای از رشد سطح آگاهی‌های دختران ارزیابی شد، ولی از جانب مسئولان دولتی زنگ خطری خوانده‌ شده که باید هرچه زودتر برای آن چاره‌اندیشی کرد.

نخستین مورد اعمال تبعیض جنسیتی در کنکور

عباس رحمتی، هادی عسگری، لقمان قدیری، اسماعیل جلیل وند، کاظم رضایی، محسن گوهری نیا، سعید کوشکی، عبدالله داوودیان، محسن زرین کمر، احسان‌ هاشمی، هادی الم لی، سعید خسروآبادی، اکبر حسن پور، رحیم سلیمانی، امین درستی،‌ سجاد فتاحی، سعید خلعتبری، سعید آشنایی، سعید لطفی،‌ مجتبی شیخیان، ‌رضا فولادی، یونس میرحسینی، محمد رضا دهقان، هاشم حسین پور، نسیم دالوند، ‌ندا ضیغمی، ناهید افراسیابی و سحر یزدانی.

این احضار ها در حالی صورت می گیرد که در اسفند ماه گذشته پس از اتمام تجمع ده روزه دانشجویان که در اعتراض به مشکلات صنفی انجام شده بود ۱۰ تن دیگر از دانشجویان مجموعا به ۱۷ ترم محرومیت از تحصیل از سوی کمیته انضباطی محکوم شده بودند. همچنین در اسفند ماه در دانشگاه شیراز، علوم پزشکی و باهنر این شهر مجموعا ۲۱ انشجو بازداشت شده و پس از مدتی آزاد شدند.

فعالین دانشجویی شیراز اظهار می دارند که این احضارها در روزهای آینده باز هم افزایش می یابد.

قاضی اجرای احکام نیز با پذیرش عذر موجه، پرونده را از دستور کار شعبه خارج و جهت ارجاع به دادگاه تجدید نظر، به شعبه ی ۲۶ دادگاه انقلاب (شعبه ی بدوی)عودت داد.

کمیته دانشجویی گزارشگران حقوق بشر

پانزدهم فروردين سالروز درگذشت شاعر مشهور معاصر ايران زمين، پروين اعتصامي، بود.
به گزارش شبكه خبر: پروين اعتصامي كه نام اصلي او رخشنده است در بيست و پنجم اسفند 1285 هجري شمسي در تبريز چشم به جهان گشود و در كودكي با خانواده اش به تهران آمد.
پدرش كه مردي بزرگ بود در زندگي او نقش مهمي داشت و هنگامي كه متوجه استعداد دخترش شد به پروين در زمينه سرايش شعر كمك كرد.
يوسف اعتصامي، پدر پروين معروف به اعتصام الملك از نويسندگان و دانشمندان به نام ايران بود.
وي نخستين چاپخانه را در تبريز بنا كرد مدتي هم نماينده ي مجلس بود.
اعتصام الملك مدير مجله اي به نام بهار هم بودكه نخستين اشعار پروين در همين مجله منتشر شد.
پروين چهار برادر داشت.
مادر پروين، اختر اعتصامي نام داشت. او در پرورش احساسات شاعرانه دخترش نقش مهمي داشت و به ديوان اشعار او علاقه فراواني نشان مي داد.
پروين از كودكي با مطالعه آشنا شد، خانواده او اهل مطالعه بود و وي مطالعه علمي و فرهنگي به ويژه ادبي را از لا به لاي گفت وگوهاي آنان در مي يافت.
در يازده سالگي به ديوان اشعار فردوسي، نظامي، مولوي، ناصرخسرو، منوچهري انوري، فرخي كه همه از شاعران بزرگ و نام آور زبان فارسي به شمار مي آيند، آشنا بود و از همان كودكي پدرش در زمينه وزن و شيوه هاي يادگيري آن ها با او تمرين مي كرد.
پروين در 18 سالگي فارغ التحصيل شد و در تمام دوران تحصيل يكي از شاگردان ممتاز مدرسه بود.البته پيش از ورود به مدرسه معلومات زيادي داشت.
پيش از ازدواج او، پدرش با چاپ مجموعه اشعار او مخالف بود و اين كار را با توجه به اوضاع و فرهنگ آن روزگاردرست نمي دانست، اما پس از ازدواج پروين و جدائي او از شوهرش به اين كار رضايت داد.
نخستين مجموعه شعر پروين حاوي اشعاري بودكه او تا پيش از 30 سالگي سروده بود و بيش از 150 قصيده قطعه غزل و مثنوي را شامل مي شد.
مردم استقبال فراواني از اشعار او كردند، به گونه اي كه ديوان او در مدت كوتاهي پس از چاپ دست به دست ميان مردم مي چرخيد و بسياري باور نمي كردند كه آنها را يك زن سروده است.
اساتيدمعروف آن زمان مانند دهخدا و علامه ي قزويني هركدام مقاله هايي درباره اشعار او نوشتند و شعر و هنرش را ستودند.
پروين مدتي هم كتابداركتابخانه دانشسراي عالي تهران (دانشگاه تربيت معلم كنوني) بود.
وزارت فرهنگ در سال 1315 مدال درجه سه لياقت را به پروين اعتصامي اهدا كرد ولي او اين مدال را قبول نكرد.گفته شده است كه حتي پيشنهاد رضا خان را كه از او براي ورود به دربار و تدريس به ملكه و وليعهد وقت دعوت كرده بود، نپذيرفت. روحيه و اعتقادات پروين به گونه اي بودكه به خود اجازه نمي داد، در چنين مكان هايي حاضر شود. اين شاعر معاصر كه در 15 سالگي درباره ستمگران و ثروتمندان به سرودن شعر پرداخته بود، نمي توانست به محيط اشرافي دربار قدم بگذارد و درخدمت آنها باشد.
پروين اعتصامي پس ازكسب افتخارات فراوان و درست در زماني كه برادرش ابوالفتح اعتصامي - ديوانش رابراي چاپ دوم آن حاضر مي كرد، ناگهان در روزسوم فروردين 1320 بستري شد. پزشك معالج او بيماري اش را حصبه تشخيص داده بود، اما در مداواي او كوتاهي كرد و متاسفانه زمان درمان او گذشت و شبي حال او بسيار بد شد و در بسترمرگ افتاد و در 15 فروردين (شب شانزده 1320 هجري شمسي ) چشم از جهان فروبست.
پيكر او را در آرامگاه خانوادگي اش در شهر قم و كنار مزار پدرش در جوار خانم حضرت معصومه (س ) به خاك سپردند.
پس از مرگش قطعه شعري از او يافتندكه معلوم نيست در چه زماني براي سنگ مزار خود سروده بود.
اين قطعه را بر سنگ مزارش نقش كردند، آنچنان كه ياد و خاطره اش در دل مردم نقش بسته است. گزيده اي از اين شعر چنين است: اين كه خاك سيهش بالين است اختر چرخ ادب پروين است، گرچه جز تلخي از ايام نديد، هرچه خواهي سخنش شيرين است، صاحب آن همه گفتار امروز سائل فاتحه و ياسين است آدمي هرچه توانگر باشد چون بدين نقطه رسد مسكين  است.

از شيره ء او شيرست دلم                     وز عربده اش شيرين سخنم

……

من چنگ توام برهر رگ من                                    توزخمه زني من تن تننم

سالي كه  گذشت ، سالي پراز آموخته بود، سالي كه رنج هايش هم به ما آموخت، وآخرين پيامش را هم به پاس بهاران، از سفره هفت سين پشت ديوارهاي اوين شنيديم.

شب پرستان، كه يكسال تمام به حيلت هاي مختلف ، با بازي هاي قضايي قلابي ، وبا وعده هاي دروغين ، احمد واحسان و مجيد را در زندان نگه داشتند، خود ندانسته مارا دعوت به ميداني كردند كه درآغاز تنهاميخواستيم ، در محدوده هاي حقه خود به آن نگاه كنيم.

تهمت وافترا ، شكنجه و زندان و كارت بازي و فيلم سازي… براي گناه كار جلوه دادن سه دانشجو كه تنها گناهشان ، دانشجو بودن است ، كارنامه حاكمان را هرچه آشكارتر ساخت .

اگر قرار بود با هزاران اطلاعيه و شب نامه و نشريه درخفا وعلن به معرفي اين چهره هاي مزوّر بپردازيم، همه رياكاريشان در آزاد نكردن اين سه دانشجو حتي به حكم مشخص دادگاه عمومي ,       ” حق” را چنان آشكار كرد ، كه مارا بي نياز از هرچه بيشتر ” خطر!”  كردن ،ياري كرد و به همگان گفتيم و ميگوييم: اين است سرزمين آزادي مدعيان قدرت كه تنها لاف ميزنند و براي چسب به قدرت هاي بين المللي فيگورهاي ناچسبِ مسخره ميگيرند و ادعاي دمكراسي ميكنند. ....

                               براي همه شما دوستان آرزوي سرفرازي و بهروزي داريم

                                      به اميد اينكه در سال جديد بتوانيم شاهد آزادي سه اهورايي دربند و ديگردوستان دربند مان باشيم
                               همچنان كه تا كنون ايستاده ايم و تن به ذلت نداده ايم , حتما كه در سال جديد با همبستگي هرچه بيشتر مي توانيم بر ظلم و سركوب و  

               شب پرستي غلبه كنيم و طرحي نو دراندازيم.

با آرزوي برقراري آزادي و دمكراسي در اين زيبا ترين وطن

به گزارش خبرنامه امیرکبیر دانشجویان دانشگاه های مشهد و دیگر دانشگاه های شرق کشور به همراه جمعی از دانشجویان ساکن مشهد با حضور در منزل احمد قصابان، با خانواده این دانشجوی زندانی دیدار و گفت و گو کردند.

در این دیدار که دانشجویانی از دانشگاه های فردوسی، خیام، سجاد، آزاد و پیام نور مشهد به همراه دانشجویانی از دانشگاه های بیرجند، شاهرود، امیرکبیر، تهران و… حضور داشتند، ابتدا پدر احمد قصابان شرحی از اتفاقاتی که در یک سال اخیر افتاده ذکر کرد. پدر این دانشجو با اشاره به هفته های نخست بازداشت فرزندش، گفت: «ما اصلا تصور نمی کردیم چنین برخوردی با یک دانشجو انجام شود. البته می دانستیم که در مدت بازداشت افراد را ناز و نوازش نمی کنند، اما خطاب کردن یک دانشجو با الفاظ بسیار زشت، شکنجه، ضرب و شتم، توهین به خانواده فرد، انواع و اقسام شکنجه ها و آزارهای روانی و… چیزی نبود که حتی در مخیله ما بگنجد.»

سال ۱۳۸۶ برای دانشجویان، سال احضار، بازداشت، حبس‌های طولانی‌مدت و احکام سنگین انضباطی بود. بسیاری از ناظران سیاسی، فشارهای وارده بر دانشجویان در این سال را بیش از دوران انقلاب فرهنگی در سال ۱۳۵۹ ذکر می‌کنند.

علی نیکونسبتی عضو شورای مرکزی دفتر تحکیم وحدت نیز معتقد است در سال ۸۶ یک هجوم گسترده علیه دانشجویان صورت گرفت. هرچند از نظر او این فشار، فعالیت دانشجویان را بیشتر کرده‌است.

دویچه‌وله: آقای نیکونسبتی، آیا آماری وجود دارد از تعداد دانشجویانی که در سال ۸۶ دستگیر و بازداشت شدند، آنهایی که روانه‌ی زندان شدند و یا آنهایی که احیانا با قید وثیقه آزاد شده‌اند؟

علی نیکونسبتی: در سال ۸۶ بیش از ۱۸۰ تن از دانشجویان بازداشت شدند. چند بازداشت عمده در این سال اتفاق افتاد. یکی ۱۵ تن از دانشجویان دانشگاه مازندران بودند که به دلیل تجمع صنفی در اردیبهشت ماه امسال دستگیر شدند. ۱۱ تن ازدانشجویان دانشگاه امیرکبیر معترض به مسایل نشریات جعلی دستگیر شدند. ۱۷ تن از دانشجویان و اعضای شورای مرکزی دفتر تحکیم وحدت و ادوار در روز ۱۸ تیر بازداشت شدند و در انتهای سال هم شاهد دستگیری بیش از ۱۸ تن از دانشجویان دانشگاه شیراز بودیم که به علت مسایل صنفی در این دانشگاه به وقوع پیوست.

دانشجوی زندانی سعید فیض الله زاده عضو انجمن اسلامی دانشکده ادبیات دانشگاه علامه که در تاریخ ۱۴/۱۲/۸۶ در مقابل درب دانشگاه بازداشت و از آن تاریخ با قرار بازداشت به سالن ۱ اندرزگاه ۷ زندان اوین و سپس به بازداتشگاه ۲۰۹ منتقل گشته بود، ساعتی پیش با تودیع قرار وثیقه ۸۰ میلیون تومانی تا زمان برگزاری دادگاه و رسیدگی به اتهامات از زندان آزاد گردید.

فعالان حقوق بشر در ایران